วาดภาพจากโคลงกลอนโบราณจีน

วาดภาพตามโคลงกลอนโบราณต่อไปนี้ และแนบต้นฉบับมาด้วย จักรพรรดิฮั่นหลงใหลในความงาม ปรารถนาแผ่นดินมานานหลายปีแต่ก็หาไม่พบ มีธิดาจากตระกูลหยางเพิ่งเติบโต นางถูกเลี้ยงดูในห้องหับลึกซึ้งไม่มีใครรู้จัก มีความงามโดยธรรมชาติยากที่จะละทิ้ง วันหนึ่งได้รับเลือกอยู่เคียงข้างจักรพรรดิ เหลียวหลังยิ้มครั้งหนึ่ง ร้อยเสน่ห์เกิด นางสนมในหกตำหนักไร้สีสัน อากาศหนาวเย็นในฤดูใบไม้ผลิได้รับอนุญาตให้อาบน้ำที่สระหัวชิง น้ำพุร้อนไหลลื่นชะล้างน้ำมันทาผิว นางกำนัลประคองนางขึ้นมาอย่างอ่อนระทวย นี่คือช่วงเวลาที่เพิ่งได้รับความโปรดปราน ผมดำขลับหน้าสวยปักปิ่นทอง พลับพลาผ้าไหมอุ่นผ่านคืนฤดูใบไม้ผลิ คืนฤดูใบไม้ผลิสั้นนักตื่นขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น จากนั้นมาจักรพรรดิก็ไม่เข้าเฝ้าแต่เช้า การถวายความสำราญและการร่วมโต๊ะเสวยไม่มีเวลาว่าง ฤดูใบไม้ผลิไปเที่ยวกลางวัน กลางคืนปรนนิบัติเป็นการส่วนพระองค์ นางสนมในวังหลังสามพันคน สามพันความโปรดปรานอยู่ที่นางคนเดียว ตกแต่งในตำหนักทองปรนนิบัติยามค่ำคืน เลี้ยงฉลองในพลับพลาหยกเมามายในฤดูใบไม้ผลิ พี่น้องล้วนได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมือง น่าสงสารที่แสงส่องถึงประตู ทำให้พ่อแม่ในโลกนี้ ไม่ปรารถนาลูกชายแต่ปรารถนาลูกสาว วังหลี่กงสูงตระหง่านสู่เมฆคราม เสียงดนตรีสวรรค์ลอยมาได้ยินทั่วทุกหนแห่ง เพลงช้าฟ้อนรำเนิบนาบกับเครื่องสายและเครื่องเป่า จักรพรรดิเฝ้าชมไม่เบื่อตลอดวัน เสียงกลองหยูหยางดังสะเทือนดิน ฟ้า ตรึงใจกับเพลงนีฉางยู่อี๋ ประตูเมืองเก้าชั้นมีควันและฝุ่นคละคลุ้ง รถรบหลายพันคันม้าหลายหมื่นตัวเดินทางไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ธงเขียวไหวระริกไปแล้วก็หยุด ออกจากประตูเมืองไปร้อยกว่าลี้ กองทัพหกเหล่าไม่ยอมเคลื่อนทัพทำอะไรไม่ได้ คิ้วเรียวงามต้องตายต่อหน้าม้า ปิ่นปักผมทองหล่นบนพื้นไม่มีใครเก็บ ปิ่นหยกนกกินปลีทองปิ่นหางอิ่มทอง จักรพรรดิปิดพระพักตร์ช่วยไม่ได้ หันกลับมามองน้ำตาเลือดไหลปนกัน ฝุ่นเหลืองฟุ้งกระจายลมพัดแห้งแล้ง เส้นทางคดเคี้ยวสู่เจี้ยนเกอ ใต้เขาเอ๋อเหมยมีคนน้อย ธงริบหรี่แสงแดดรำไร แม่น้ำเสฉวนสีครามภูเขาเสฉวนเขียว จักรพรรดิรักใคร่ทั้งเช้าเย็น เห็นจันทร์ที่วังหลวงใจเศร้า เสียงระฆังในสายฝนยามค่ำคืนใจจะขาด สวรรค์หมุนดินกลับนำพาพระวรกายกลับ ณ ที่นี้ลังเลไม่ไป ในโคลนดินใต้เนินหมาเว่ย ไม่เห็นใบหน้าหยกเหลือเพียงสถานที่ตาย ขุนนางกับจักรพรรดิมองหน้ากันน้ำตาไหล เสด็จกลับประตูเมืองทางตะวันออกตามม้าไป กลับมาสวนขวัญยังคงเหมือนเดิม บัวในสระไท่เย่ว์ หลิวในเว่ยหยาง บัวเหมือนหน้า หลิวเหมือนคิ้ว เห็นเช่นนี้แล้วจะไม่หลั่งน้ำตาได้อย่างไร? วันที่ดอกท้อบานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ วันที่ใบถงร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง วังตะวันตกและวังใต้มีหญ้าในฤดูใบไม้ร่วงมากมาย ใบไม้ร่วงเต็มขั้นไม่มีใครกวาด ลูกศิษย์ในหอหลีหยวนผมขาวขึ้นใหม่ นางสนมในตำหนักเจียวฝางแก่ลง หิ่งห้อยในตำหนักยามเย็นบินไปมาความคิดเศร้า โคมไฟดวงเดียวไส้หมดแต่ยังไม่หลับ ระฆังดังช้าๆ คืนแรกยาวนาน ดวงดาวในทางช้างเผือกสว่างไสวราวกับจะรุ่งเช้า หลังคาหยกนกกระเรียนเย็นยะเยือกน้ำค้างแข็งหนัก ผ้าห่มหยกเขียวเย็นใครจะร่วม? การพลัดพรากจากชีวิตและความตายผ่านไปหลายปี วิญญาณไม่เคยมาเข้าฝัน นักพรตเหมืองหลินฉงเป็นแขกที่เมืองหงตู สามารถใช้วิญญาณอันบริสุทธิ์เรียกวิญญาณได้ เพื่อตอบแทนความคิดถึงของจักรพรรดิ จึงให้นักเวทค้นหาอย่างไม่ลดละ บุกฟ้าขับอากาศเร็วปานสายฟ้า ขึ้นฟ้าลงดินหาสู่ทุกที่ ขึ้นถึงท้องฟ้าสีครามลงสู่ยมโลก ทั้งสองที่กว้างใหญ่ไพศาลไม่เห็น ทันใดนั้นได้ยินว่ามีภูเขาเซียนกลางทะเล ภูเขาอยู่ในความว่างเปล่าลางเลือน หอศาลาวิจิตรห้าเมฆก่อตัวขึ้น ในนั้นมีนางเซียนมากมาย หนึ่งในนั้นมีนามว่าไท่เจิน ผิวขาวราวหิมะหน้าดอกไม้งามไม่เท่ากัน ประตูทางเข้าตำหนักทองด้านตะวันตก เคาะประตูหยก ให้เสี่ยวยวี่รายงานถึงซวงเฉิง ได้ยินข่าวว่าฑูตของจักรพรรดิแห่งฮั่น วิญญาณตกใจในม่านเก้าหิ่งห้อย ดึงเสื้อดันหมอนลุกขึ้นเดินไปมา ม่านไข่มุกและฉากเงินเปิดออกช้าๆ ผมด้านหนึ่งหลุดหลังจากตื่นนอนใหม่ มงกุฎดอกไม้ไม่เรียบร้อยลงมาจากหอ ลมพัดชายเสื้อเซียนพลิ้วไหว ยังคงเหมือนการเต้นรำนีฉางยู่อี๋ ใบหน้าหยกเปลี่ยวเหงา น้ำตาไหลพราก กิ่งลูกแพร์หนึ่งกิ่งในฤดูใบไม้ผลิมีฝน มองด้วยความรักขอบคุณจักรพรรดิ การพลัดพรากครั้งหนึ่ง เสียงและใบหน้าทั้งสองก็เลือนหายไป ความรักในตำหนักจาวหยางก็หมดสิ้น วันคืนในวังเผิงไหลยาวนาน หันกลับไปมองโลกมนุษย์ ไม่เห็นฉางอาน เห็นแต่ควันและฝุ่นธุลี เพียงของเก่าแสดงความรักซึ้ง ปิ่นทองและปิ่นปักผมทองส่งไป ปิ่นเหลือหนึ่งเส้น พัดเหลือหนึ่งอัน ปิ่นปักผมทองแยกกันเป็นสองซีก แต่ขอให้ใจดุจปิ่นทองแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะบนฟ้าหรือบนโลกจะได้พบกัน ก่อนจากฝากคำพูดอย่างอุตสาหะ ในคำพูดมีคำสาบานที่สองใจรู้ เดือนเจ็ดเจ็ด วันที่ตำหนักฉางเซิง กลางดึกไม่มีใครพูดคุยกันอย่างลับๆ บนฟ้าขอเป็นนกปีกคู่ บนดินขอเป็นกิ่งไม้เกี่ยวก้อย ท้องฟ้าและโลกมีวันสิ้นสุด ความแค้นนี้จะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีวันสิ้นสุด

根据以下古诗画一幅画，并附上原文。 汉皇重色思倾国，御宇多年求不得。杨家有女初长成，养在深闺人未识。天生丽质难自弃，一朝选在君王侧。回眸一笑百媚生，六宫粉黛无颜色。 春寒赐浴华清池，温泉水滑洗凝脂。侍儿扶起娇无力，始是新承恩泽时。云鬓花颜金步摇，芙蓉帐暖度春宵。春宵苦短日高起，从此君王不早朝。 承欢侍宴无闲暇，春从春游夜专夜。后宫佳丽三千人，三千宠爱在一身。金屋妆成娇侍夜，玉楼宴罢醉和春。姊妹弟兄皆列土，可怜光彩生门户。遂令天下父母心，不重生男重生女。 骊宫高处入青云，仙乐风飘处处闻。缓歌慢舞凝丝竹，尽日君王看不足。渔阳鼙鼓动地来，惊破霓裳羽衣曲。九重城阙烟尘生，千乘万骑西南行。 翠华摇摇行复止，西出都门百余里。六军不发无奈何，宛转蛾眉马前死。花钿委地无人收，翠翘金雀玉搔头。君王掩面救不得，回看血泪相和流。 黄埃散漫风萧索，云栈萦纡登剑阁。峨嵋山下少人行，旌旗无光日色薄。蜀江水碧蜀山青，圣主朝朝暮暮情。行宫见月伤心色，夜雨闻铃肠断声。 天旋地转回龙驭，到此踌躇不能去。马嵬坡下泥土中，不见玉颜空死处。君臣相顾尽沾衣，东望都门信马归。 归来池苑皆依旧，太液芙蓉未央柳。芙蓉如面柳如眉，对此如何不泪垂？春风桃李花开日，秋雨梧桐叶落时。西宫南内多秋草，落叶满阶红不扫。 梨园弟子白发新，椒房阿监青娥老。夕殿萤飞思悄然，孤灯挑尽未成眠。迟迟钟鼓初长夜，耿耿星河欲曙天。鸳鸯瓦冷霜华重，翡翠衾寒谁与共？悠悠生死别经年，魂魄不曾来入梦。 临邛道士鸿都客，能以精诚致魂魄。为感君王辗转思，遂教方士殷勤觅。排空驭气奔如电，升天入地求之遍。上穷碧落下黄泉，两处茫茫皆不见。 忽闻海上有仙山，山在虚无缥缈间。楼阁玲珑五云起，其中绰约多仙子。中有一人字太真，雪肤花貌参差是。 金阙西厢叩玉扃，转教小玉报双成。闻道汉家天子使，九华帐里梦魂惊。揽衣推枕起徘徊，珠箔银屏迤逦开。云鬓半偏新睡觉，花冠不整下堂来。风吹仙袂飘飖举，犹似霓裳羽衣舞。玉容寂寞泪阑干，梨花一枝春带雨。 含情凝睇谢君王，一别音容两渺茫。昭阳殿里恩爱绝，蓬莱宫中日月长。回头下望人寰处，不见长安见尘雾。惟将旧物表深情，钿合金钗寄将去。钗留一股合一扇，钗擘黄金合分钿。但令心似金钿坚，天上人间会相见。 临别殷勤重寄词，词中有誓两心知。七月七日长生殿，夜半无人私语时。在天愿作比翼鸟，在地愿为连理枝。天长地久有时尽，此恨绵绵无绝期。